زیارت حضرت سیدالشهدا در اربعینِ حسینی، از یک منظر، برای شیعه منتظِر، پاسخ به ندای «هَلْ مِنْ ناصِرٍ یَنْصُرُنی[1]» و لبیکی به ندای «هَلْ مَنْ مُعینِ[2]» حسین زمان است.
شیعه با زنده نگهداشتن عاشورا و اربعینِ حسینی، که یکی روز عزا، و دیگری روزی جهانی، برای زیارت سیدالشهدا است، نمیگذارد که حکمت قیام آلالله فراموش شود، حکمت این قیام، نجات از جهالت و سرگردانی در گمراهی، و رسیدن به ساحل أمنِ توحید و ولایت است، و نتیجۀ این قیام، رسیدن به جامعهای توحیدی است، که توسّط امام و اُمّت تشکیل میشود، در این جامعه، بستر برای رشد و تعالی و سعادت همۀ انسانها فراهم است. امام این جامعه، عالم و عادل است و همۀ امّت با پیروی از امام، اهل علم و عدل هستند، امّت برای داشتن چنین امامی، باید یکپارچه و متّحد گردند و اهل اخوّت و برادری شوند، همچنین تحت ولایت و سرپرستی امام بیایند؛ یعنی با امام بیعت کرده و پیمان ببندند که او را مولای خود بدانند و فرمایشاتش را شنوا و فرامینش را اطاعت محض کنند؛ از این رو بدون بیعت و اخوّت، نمیتوان تشکیل چنین جامعهای را، انتظار داشت، پس تا چنین امّت متّحدی گرد هم نیایند و چنین امامی را به سرپرستی قبول نکنند، تشکیل جامعۀ توحیدی، چیزی جز یک ادعای گزاف نیست.
وقتی به دوران حضرت سیدالشهدا و سایر ائمۀ اطهارI، نگاهی بیاندازیم، به این نکتۀ اساسی میرسیم که دلیل قیام سیدالشهدا از طرفی، همپیمانی و برادریِ شیعیان با یکدیگر بود و از طرف دیگر دلیل این قیام، بیعت شیعیان با ایشان بود؛ امّا وقتی بیعت با امام و اخوّت شیعیان شکسته شد، این قیام، منجر به شهادت سیدالشهدا شد. پس وقتی بیعت با امام و اتّحاد شیعیان شکسته شد و شیعیان به جای پشتیبانی از هم، به تخریب یکدیگر پرداختند و هر کدام ساز منم و خودیت نواختند، آنچه نباید، رُخ داد. اگر بزرگان و بانفوذانِ شیعه و همراهانشان، اتّحاد خود را با سایر شیعیان، حفظ کرده و حقوق اخوّت را ادا مینمودند، همچنین بیعت با امام زمانشان را نمیشکستند، امام در غربت تنهایی و بییاوری شهید نمیشد.
بعد از شهادت سیدالشهدا نیز، همین اشتباه تکرار شد و جامعۀ شیعی، به جای لبّیک به امام زمان خود و حفظ اخوّت شیعی،
در امام قبل، توقف کرده، تحت بیعت امام حیّ در نیامدند و او را رها کردند، از طرف دیگر هم شعبهشعبه شدند و هر کدام ساز خود را نواختند، خلاصه اینکه جامعه با امام حیّ، بیعت نکردند و با یکدیگر نیز اتّحاد نداشتند؛ لذا در هر دورهای امام، تنها و بییاور مانده و به شهادت رسیده است، امروز امام زمان ما نیز، به همین دلیل، در زندان غیبت ماندهاند، آزادی از زندان غیبت به همین دو اصل، یعنی بیعت و اخوّت بستگی دارد.
روزهای جمعه، روز بیعت همگانی با امام بوده و هست، بیعت با امام، به معنای دستیابی به توانمندیهای لازم و آمادۀ سرباختن در راه ایشان است. بیعت با امام، در قالب دعای ندبه انجام میشود، دعای ندبه صرف دعا و زاری نیست؛ بلکه بیعت با امام زمان است. اگر بیعت هفتگی، همگانی شود و سراسر ممالک شیعه به این امر، قیام نمایند و از سوی دیگر اخوّت و اتّحادشان برقرار باشد، بیشک امام زمان، ظهور عنصری خواهد نمود و همۀ عالم از این ظهور امام، بهره خواهند برد. انشاءالله.
[1] . آیا یاری دهندهای هست که ما را یاری دهد؟
[2] . آیا کمککنندهای هست؟
